Brak opisu.

 

 

Ruszyliśmy! Mamy już miejsce, gdzie stanie Grób Dziecka Utraconego.

Dokładna lokalizacja: Cmentarz na Majdanku, Lublin- Adres grobu: S8 Z18 rząd 2, numer 3i4.

Chcemy, aby to miejsce pełniło funkcję pomnika pamięci o wszystkich dzieciach utraconych, bez względu na wiek i okoliczności ich śmierci. Mamy nadzieję, że każdy rodzic, który nie ma grobu swojego dziecka lub ma go, gdzieś daleko, poza Lublinem, będzie mógł w tym miejscu zapalić znicz, pomodlić się i pobyć w bliskości ze swoim dzieckiem.

 

TRWA ZBIÓRKA NA BUDOWĘ POMNIKA. Poniżej dane do wpłat:

Diakonia Ruchu Światło- Życie Archidiecezji Lubelskiej

Nr konta: 17 1240 1503 1111 0010 7046 2321

dopisek ,, pomnik dziecka utraconego”


Relacja z postępów prac:

Etap 1- zakup miejsca, postawienie krzyża- 3,5 tyś.ZREALIZOWANY

Etap 2– przygotowanie miejsca na grób w głąb -wykopanie i wymurowanie- 8 tyśTRWA ZBIÓRKA

Etap 3- budowa pomnika- trwają ustalenia z wykonawcą i szacowanie kosztów

 

WIZUALIZACJA POMNIKA (PROJEKT-WSTĘPNY):

127445972_1611022289069618_5613478826951267735_n

(autor szkicu: Roman Gruszecki)
OPIS:
wymiary: 2 x 2 m (dwie kwatery grobowe); wysokość: 2,50 m,
materiał – marmur piaskowy
Przesłanie pomnika „Dziecka Utraconego”:
Na obecnym etapie kształtowania naszej koncepcji, pomnik ma kształt półkolistych ścian otaczających schody, wspinające się od ziemi do szczytu ściany w jej centralnym miejscu. Na dolnych schodkach mają być zarysowane postacie rodziców, pochylonych ku sobie w pozie smutku i cierpienia, z wyciągniętymi ku sobie pustymi rękami. Na schodkach odbite są małe dziecięce stópki, nieproporcjonalnie małe w porównaniu ze schodami. Ta scena otoczona jest półkolistymi ścianami, które dzięki płaskorzeźbom na nich symbolizują ramiona Jezusa. W centralnej części schody spotykają się z górującą nad nimi postacią Jezusa, który oczekuje naszych dzieci w Niebie i swoimi wyciągniętymi ramionami otacza cierpiących rodziców. Pragniemy w tej scenie połączyć wizje przeżywania straty dziecka w wymiarze ziemskim, ludzkim i duchowym.
Naszym celem jest pokazanie tego, co w doświadczeniu rodziców po stracie obserwujemy w naszej pracy wspólnotowej, że ból i cierpienie przeplata się z nadzieją i łaską, oraz to, że strata dziecka dotyka nas całych, naszej natury fizycznej, psychicznej i duchowej.
Przed tą sceną chcemy umieścić małą ławeczkę tak by można było na niej usiąść, pozostawić za sobą świat i zanurzyć się w tajemnicy straty dziecka, w tajemnicy cierpienia i sensu naszego życia